آنچه که در ابتدا مفهومهای فن آوری را می سازند همه از حس و تخیلات شما سرچشمه گرفته است، Mac Funamizu ساکن توکیو، آرزوی وسیله ای را داشت که بوسیله ارتباط بیسیم بتواند اطلاعات را به ما برساند، درحال حاضر این تکنولوژی وجود دارد و بحث ما روش کاربرد و نمایش آن است…

نمایش دهنده شیشه ای که در تصویر مشاهده میکنید فقط یک پیش نمایش از محصولی است که در حال طراحی و بهینه سازی است، این دستگاه از یک صفحه نمایش دهنده شیشه ای تشکیل شده است که علاوه بر نمایش، قابلیت دریافت درخواست های کاربر از طریق لمس را نیز دارد، در پروژه ساخت این دستگاه اتصال به اینترنت پرسرعت، اسکنر و دوربین GPS گنجانده شده که به راحتی این دستگاه را به یک راهنمای شهری تبدیل میکند، تنها کافی است که از پشت پنجره شیشه ای آن به طبقه ای از یک ساختمان یا اتومبیل پارک شده ای در گوشه از از خیابان اشاره کرده تا آدرس کامل و اطلاعات کاملی که در Google earth یا گوگل از آن موجود میباشد را برایتان روی صفحه بیاورد.

فرض کنید درحال خواندن مجله ای هستید، به کلمه ای میرسید که معنای آنرا نمیدانید، تنها کافی است که دستگاه را روی آن کلمه گذاشته و از روی نمایش دهنده شیشه ای آن کلمه را لمس کنید تا کلمه توسط اسکنر دستگاه خوانده شود، شما در عرض چند ثانیه و حتی بدون فشار دادن کلیدی از صفحه کیبرد کامپیوتر خود و یا باز کردن دیگشنری موش خورده پانصد صفحه ای توانستید به سرعت کلمه ای را معنی کنید!

همه اینها که خواندید تنها یک خواب بود ولی همانطور که در ابتدا گفتم ” آنچه که در ابتدا مفهومهای فن آوری را می سازند همه از حس و تخیلات شما سرچشمه گرفته است” یادت که نرفته! منبع و عکسهای بیشتر

عنوان مطلب به خوبی گویای همه چیز است، بله این وسیله یک دوربین پرنده است، طرز کار آن به اینصورت است که شما قسمت میله ای شکل آنرا بین دو کف دستتان گرفته و دستان خود را بهم مالش داده و در یک آن چوب را در هوا رها میکنید، در انتهای چوب آن یک دوربین نصب است که هنگامی که در هوا شناور است بصورت اتوماتیک عکس میگیرد، به دوربین پرنده همانند یک دوربین حرفه ای با پیکسل و حجم بالا نگاه نکنید، بیشتر یک اسباب بازی است که عکسهای یادگاری می اندازد تا ثبت لحظه های حساس! عکسهای گرفته شده توسط دوربین پرنده را از اینجا ببینید.

فرض کنید چند سال بعد ساعت های tokyoflash مد بشه، و شما یکی از اونا به مچتون بسته باشید،

رهگذری شما را می بیند و …

- رهگذر: ببخشید ساعت چنده؟

– شما: به ساعتتان نگاهی می اندازید و یک قلم و کاغذ در میآورید و بعد از محاسبات طولانی به ۲ بعدظهر میرسید، بعد به آسما نگاهی میاندازید و ستارگان راه شیری را در آسمانی دود گرفته مشاهده میکنید! به محاسبات خود شک کرده و به دفترچه راهنمای ساعت مچی خود مراجعه کرده و محاسبات خود را بازنگری کرده ولی نتیجه ای نمیگیرید، احساس عجیبی در شما شروع به رشد میکند و آن یاءس و نا امیدی است دقایقی میگذرد… و بناگاه به یاد نیکلاس کوپرنیکوس دوست دوران کودکی تان می افتید که ثابت کرده بود “حرکت روزانه خورشید در آسمان، ظاهری و نتیجه چرخش زمین گرد محور خود در هر ۲۴ ساعت است” و شما هر روز را ۲۳ ساعت درنظر گرفته اید. با محاسباتی جزئی جواب مسئله ای که آن رهگذر بیچاره طرح کرده بود را یافته و با غرور بادی بر گلو انداخته و با صدای بلند میگویید “ساعت ۲۲ و ۴۸ دقیقه، ساعت ۲۲ و ۴۸ دقیقه، بوق بوق بوق بوق…”

منبع عکس و فروشگاه tokyoflash